Historia

Biblioteka powstała wraz z Instytutem w 1954 r. Podstawę jej zbiorów stanowił księgozbiór Kierownictwa Badań nad Początkami Państwa Polskiego oraz dublety Biblioteki Narodowej. W 1979 r. decyzją władz Polskiej Akademii Nauk uzyskała status Biblioteki Głównej.

 

Na jej zasoby składają się publikacje z zakresu prahistorii, archeologii klasycznej, średniowiecznej i nowożytnej, etnografii i socjologii, antropologii kulturowej i społecznej, historii, historii kultury materialnej i numizmatyki.

 

Księgozbiór liczy ponad 128.500 woluminów, w tym 382 bieżących tytułów czasopism. Około 3/4 zbiorów to pozycje zagraniczne, uzyskiwane przez Bibliotekę drogą wymiany z 270 instytucjami. Wymiana polska prowadzona jest z 147 placówkami.

Obecnie zaliczana jest do najlepszych bibliotek naukowych odpowiadających standardom europejskim. Z jej zasobów korzystają archeolodzy, historycy i etnografowie zarówno z Warszawy, jak z innych ośrodków naukowych, w tym również zagranicznych. Służy ponadto studentom instytucji akademickich w Polsce.

Biblioteka Główna ściśle współpracuje ze swymi bibliotekami filialnymi w Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie i Wrocławiu. Łącznie zbiory biblioteczne Instytutu przekraczają 200 000 tomów.